Mózg jest najpracowitszym organem ludzkiego ciała, ale czasami może pracować znacznie intensywniej niż normalnie. Takim stanem nadmiernej aktywności mózgu jest padaczka, w której w wielu neuronach dochodzi do gwałtownych wyładowań elektrycznych.

Prawdę mówiąc w każdym mózgu znajduje się grupa komórek, w których występuje aktywność napadowa. Są to komórki zgrupowane w polu CA3 hipokampa. Ich aktywność przenosi się do pola CA1, gdzie w normalnych warunkach, jest hamowana. Jeżeli hamulce – układ gabergiczny – w CA1 zawodzą, dochodzi do ataku epileptycznego.

Padaczkę uważa się za ciężką chorobę, chociaż jej objawy wyglądają groźniej, niż szkody przez nią powodowane. Padaczki mogą występować w różnych formach: od padaczki wielkiej do prawie niezauważalnych objawów absence, w czasie których pacjent na kilka sekund wyłącza się z aktywności, nie tracąc równowagi i pozornie nie zmieniając zachowania.

Padaczka zawsze uważana była za chorobę tajemniczą, a często świętą. Szczególne zainteresowanie obudziły formy padaczki występujące w płacie skroniowym (padaczka skroniowa), które w rzadkich przypadkach (ok. 1%) przebiegają z uczuciem niesłychanego szczęścia lub doświadczenia duchowego. Padaczki takie opisał u siebie cierpiący na nie wybitny rosyjski pisarz, filozof i mistyk Fyodor Dostoyevsky.