Ustawa deweloperska funkcjonuje w polskiej przestrzeni prawnej już od ponad roku. Oprócz wielu rozwiązań korzystnych dla klientów deweloperów, w tym mieszkaniowych rachunków powierniczych, o których już na blogu pisałem, wprowadziła ona także przepisy dotycząc upadłości deweloperskiej.

Mowa o art. 425.1 – 425.5 prawa upadłościowego i naprawczego. W założeniu mają one chronić nabywców lokali mieszkalnych lub domów jednorodzinnych, którzy wpłacili na rzecz dewelopera pieniądze, ale swojej transakcji przed ogłoszeniem jego upadłości nie sfinalizowali. Regulacji tych nie można niestety opatrzyć etykietą „dobra robota”, gdyż są one niejasne, niespójne i wywołują rozbieżności interpretacyjne. Poniżej postaram się zwięźle o tym napisać.

Upadłość deweloperska a odrębna masa upadłości

Upadłość deweloperska to postępowanie upadłościowe prowadzone wobec dewelopera. Deweloperem jest przedsiębiorca, który w ramach prowadzonej działalności gospodarczej na podstawie umowy deweloperskiej zobowiązał się do o ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego i przeniesienia tego prawa na nabywcę, albo do przeniesienia na nabywcę własności nieruchomości zabudowanej domem jednorodzinnym lub użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej i własności domu jednorodzinnego na niej posadowionego stanowiącego odrębną nieruchomość.

Nabywcą zgodnie z ustawą deweloperską jest osoba fizyczna, która na podstawie umowy deweloperskiej uprawniona jest do przeniesienia na nią wyżej wymienionych praw oraz zobowiązana do zapłaty na rzecz dewelopera ceny tytułem ich nabycia.

Zgodnie z prawem upadłościowym i naprawczym, upadłość może być likwidacyjna albo układowa. Upadłość deweloperska także może być prowadzona według tych dwóch trybów. Wniosek o upadłość dewelopera można złożyć na ogólnych zasadach jakie przewiduje prawo upadłościowe i naprawcze.