Mohammed Yunus to urodzony w Bangladeszu profesor ekonomii i laureat pokojowej nagrody Nobla. Twórca pojęcia mikrokredytu i propagator biznesu społecznego.

Odebrał edukację w USA. Po odzyskaniu przez Bangladesz niepodległości w 1971 roku wrócił do kraju, by wykładać ekonomię na jednym z tamtejszych uniwersytetów. Jak pamiętamy lata 70 to okres tzw. “kryzysu naftowego”. Rodzące się społeczeństwo nie było w stanie sprostać wyzwaniom kryzysu i kraj dotknęła klęska głodu. Podczas gdy profesor Yunus nauczał ekonomii na uniwersytecie, ulicach, pod bramą uczelni, ludzie umierali z głodu. Doprowadziło go to do przekonania, że teoria ekonomii, choć bez wątpienia interesująca i w dużej mierze prawdziwa, nie jest odpowiedzią na potrzeby społeczeństwa, w którym przyszło mu żyć. Zrozumiał, że edukacja kształci ludzi według określonego schematu, a jego wiedza jest pochodną wiedzy tych, którzy go uczyli. Zauważył jednak, że w tych warunkach wiedza ta jest zupełnie bezużyteczna. By znaleźć odpowiedź na ludzkie problemy nie potrzebujemy ogólnych zarysów i koncepcji, wykładanych na uczelniach, ale praktycznej wiedzy o  życiu i potrzebach ludzi.

Prof. Yunus odwiedzał więc okoliczne wsie i rozmawiał z ludźmi. Przełom nadszedł, gdy w jednej z nich pożyczył jednemu z mieszkańców, który nie dysponował absolutnie żadnym majątkiem, niewielką sumę pieniędzy. Wydarzenie to wywołało w wiosce ogromne poruszenie. Ludzie patrzyli na niego jak na mesjasza i nie dowierzali, że jest w stanie pożyczyć im pieniądze, bez jakichkolwiek gwarancji ich zwrotu. Okazało się, że pożyczkobiorca nie tylko oddał pożyczone pieniądze, ale również rozwinął działalność, z której mógł się utrzymać. Wszyscy w wiosce byli mu wdzięczni. Dał im możliwość, by pomogli sami sobie. To był początek Grameen Bank…

Mohammad Yunnus poszedł do najbliższego banku i opowiedział o swoim odkryciu. Bankierzy stwierdzili jednak, że jednostkowy przypadek nie czyni reguły i odmówili udzielania pożyczek biednym mieszkańcom wsi. Prof. Yunus, udzielił więc pożyczki kolejnym mieszkańcom tej wioski, nie żądając w zamian żadnego zabezpieczenia i ponownie okazały się one sukcesem. Tym razem bank stwierdził, że to tylko jedna wioska i nie ma sensu wprowadzać tego rozwiązania na większą skalę. Bank zgodził się jednak pożyczyć pieniądze mieszkańcom, za poręczeniem Yunnusa.

Profesor, z grupą studentów, poręczyli niewielkie pożyczki dla mieszkańców kolejnych wsi i ponownie ludzie spłacili zobowiązania wraz z odsetkami. Dodatkowo byli wdzięczni za zaoferowaną szansę. Bank wciąż jednak żądał zabezpieczeń kolejnych pożyczek, od ludzi, którzy z racji ubóstwa, tego zabezpieczenia nie byli w stanie zagwarantować. Mohammad Yunus zrozumiał, że bez względu na to, jak wiele dowodów na zasadność swojego pomysłu przedstawi, bank i tak nie zrealizuje jego planu. Wymagałoby to bowiem wyjścia poza schemat przyjęty w banku, czego ludzie ci nie potrafili zrobić. Byli tak przywiązani, do wyuczonych teorii i struktur, że nie potrafili zrozumieć nic, co odbiegało od ich sposobu postrzegania świata i biznesu. Profesor Yunnus, by zrealizować swoje marzenie i pomóc ludziom, musiał więc założyć własny bank.